Lijfbouwers

Voor Lijfbouwers daagt choreograaf Jotka Bauwens drie podiumspelers uit tot een fysieke èn mentale rollercoaster. Onder begeleiding van wereldkampioen bodybuilden Kurt De Taeye volgt ze samen met de performers twee maanden lang een professionele body building training. Hun lichamen worden opgemeten, voedingsschema’s opgemaakt, een dagelijkse work-out opgesteld. Ze krijgen een training waarbij lichaam en geest voor grote uitdagingen worden geplaatst.

Welke gevoelens of gedachten komen er los? 
Hoe ver zullen ze (willen) gaan? 
Wat doet dit met elk van hen als mens, wat doet dit met hen als groep?

Zoekend naar antwoorden op deze vragen, bouwen ze samen met Jotka Lijfbouwers.

Een beeldend-fysieke voorstelling rond de kracht èn kwetsbaarheid van lichaam en geest. Want bouwen we met kracht geen harnas rond onze onzekerheden?

---
Lijfbouwers ontstond vanuit het persoonlijke verhaal en parcours van danseres/choreograaf Jotka Bauwens. Als jongere zat ze niet altijd goed in haar vel. Ook na haar dansopleiding, voelde ze zich nog steeds niet in haar kracht. Jotka zocht naar wat ze als danser miste, en ontdekte fitness met daarbinnen krachttraining. Wat haar opviel in die kille fitnessruimtes was het contrast tussen die sterke lijven en de kwetsbare persoonlijkheden die erachter schuilen. Op haar manier voelde ze zich er veilig en thuis. Ze bouwde via krachttraining een sterk harnas rond haar eigen onzekerheden. Als performer bloeide ze – meer zelfzeker en energieker als ze was – open op scène. De fitnessruimte werd een inspiratieplek en haar fascinatie voor een extremere fitnessvorm als bodybuilden blijft, maar niet zonder voorbehoud. De voorstelling is een vorm van dankbaarheid aan het lijf en de mind. Lijfbouwers, een ode aan onze kracht èn aan onze kwetsbaarheid. 

++ PERS ++

Je begint aan bodybuilding om je zelfzekerder te voelen, maar kom je er niet kwetsbaarder uit? Dat proces wordt in Lijfbouwers wervelend getoond. (…)
De voorstelling zit vol humor, waardoor de onderliggende tragiek steeds meer naar de oppervlakte komt. De drie personages lijken steeds minder zelfzeker. Kunnen ze hun sterke fysiek niet gebruiken voor iets anders dan shows? Voor het uitbeelden van antieke kourossen of van beelden à la Rodin, of voor lenig (hiphop)dansen? De machoslogans klinken nog eens luid, de ringlamp bekijkt nog eens alles, schijnt over de leegte van het lege podium en verdwijnt (...) Ze biedt in ieder geval stof genoeg tot (zelf)reflectie. THEATERKRANT.NL, Tuur Devens